Ujęcie narodu w historiozofii polskiej lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku zazwyczaj jest związane z jego sakralizacją przejawiającą się w dominacji metafizycznego podejścia do kwestii narodu oraz charakteru narodowego. Sakralizacja oznaczała bądź uznanie jakiejś ostatecznej, totalnej wartości życia czy to duchowego, czy materialnego, bądź realność wieczną i różną od innych objawów życia człowieka. Narodowi oddawano religijną cześć  i odróżniano go od sfery profanum, czyli tego, co zwykłe i codzienne. Sakralizację narodu w polskiej myśli społecznej okresu międzywojnia dokonywano na poziomie psychologicznym, społecznym i aksjologicznym.

Traktując naród jako sacrum możemy rozróżnić kilka podejść do świętości, choć kategorii sakralizacja nie używano. Analizując teksty polskich myślicieli dotyczące narodu i narodowości można stwierdzić, że dają się one zakwalifikować do kilku ujęć teoretycznych, traktujących sakralizację bądź jako kategorię a priori świadomości normatywnej (odwołując się do tradycji neokantowskiej, która zresztą znajdowała w tym czasie wielu zwolenników), bądź jako kategorię a priori świadomości zbiorowej czy społecznej (odwołując się przy tym do szkoły socjologii humanistycznej), bądź uznając wartość świętości za autonomiczną i najwyższą wartość osobową, bądź nadając sacrum i profanum sens ontologiczny w procesie przekształcania sfery abstrakcyjno-konkretnej w abstrakcyjną. Większość tych ujęć odwoływała się w swojej istocie do romantyczno-pozytwistycznego myślenia o narodzie, z większą domieszką pierwszego lub drugiego z nich.

Ten ostatni pogląd głosił m.in. J. F. Kochanowski, dla którego „psychika narodu” stanowi rdzeń dziejów. Natomiast koncepcję B. Limanowskiego Jerzy Szacki określił mianem „organicyzmu unarodowionego”. W referacie interpretacji zostaną poddane ponadto poglądy
K. Kelles-Krauza, Erazma Majewskiego,
Feliksa Młynarskiego, Jana Karola Kochanowskiego-Korwina, Antoniego Chołoniewskiego, Jerzego Brauna, Wincentego Lutosławskiego, K. Michalskiego,  F. Sawickiego, K. Górskiego, J. M. Bocheńskiego, J. Woronieckiego i innych.