Koncepcje Sørena Kierkegaarda powróciły u schyłku XIX wieku i zyskały w polskim modernizmie nowe, interesujące odniesienie; cieszyły się powodzeniem przede wszystkim u artystów poszukujących odpowiedzi na pytanie o sens egzystencji, przeżywających kryzys poznania. Polski modernizm sięgający po romantyczne konteksty odnalazł w ustaleniach Kierkegaarda interesujące „wzorce postaw” indywidualistów, z „egzystującym myślicielem” na czele. Ważna wydawała się – uobecniona w pismach duńskiego filozofa – refleksja estetyczna, ujawniająca przepaść między człowiekiem a światem, zbliżająca nieznacznie jego refleksje do ustaleń modnego w modernizmie Schopenhauera. Kierkegaard nie był „typowym” filozofem romantyzmu. Jego koncepcje miały charakter nowatorski, choć filozof odwoływał się m.in. do koncepcji Schleiermachera, uczestniczył w wykładach Schellinga, cenił Lessinga, krytykował Hegla, którego pisma poznał „z drugiej ręki”. Romantyczna filozofia była dla niego, jak pisał, „zbyt oddalona od życia”. Kierkegaard wzorem Sokratesa poszukiwał odpowiedzi na pytanie o to: „kim jest ten, kto pyta?”, postrzegał  więc człowieka jako syntezę duszy, ciała oraz warunkującej ją jaźni, analizował pojęcie prawdy. Prawda była w jego ustaleniach równoznaczna z wiarą, do której człowiek dochodził pokonując poszczególne „stadia”, mierzył się z winą, rozpaczą i lękiem. Pojęcie melancholii - „Schwermut” łączy się z nieuświadomioną rozpaczą, która oznacza „rozpaczliwą nieświadomość swojego ja i to ja wiecznego” [S. Kierkegaard, Bojaźń i drżenie. Choroba na śmierć, przekł. J. Iwaszkiewicz, Warszawa 1969, s. 182]. Polscy moderniści tłumaczyli dzieła Kierkegaarda (fragmenty pojawiły się z „Życiu” krakowskim i w osobnych wydaniach (m.in. w tłumaczeniu Leopolda Staffa), przywoływaliliey mi polscyególne miejsce zajęli to ja wiecznego" i kategorie (M.z "arunkowana winą, rozpacza i lękiem.ako syntezę duszy,  obecne w jego pismach pojęcia i kategorie (m.in. M. Komornicka, L. Staff, B. Leśmian). „Schwermut” stało się jednym z ważniejszych pojęć opisujących  m.in. nastrój, pojawiło się również w obecnych w epoce literackich projektach antropologicznych.