Romantyzm jako epoka historyczna i jednocześnie nurt ideowy przedstawia się rozmaicie na różnych płaszczyznach. Jeden z jego głównych nurtów stanowi szeroka rozumiana kwestia narodowa. Problematyka narodowościowa była prawdopodobnie najmocniej eksponowana  w romantyzmie polskim, stając się bezsprzecznie jego motywem przewodnim. Stanisław Windakiewicz pisał: „Romantyzm polski był sposobem istnienia narodu pozbawionego państwa”. Za tą tezą przemawiają powstające wówczas systemy filozofii narodowej.

Badania nad kwestią narodową jak i samym ujęciem tego, czym jest naród, pozostają wciąż żywe. Wszystkie one akcentują natomiast rolę języka jako czynnika kształtującego świadomość narodowej wspólnoty.

Szczególną rolę w tworzeniu polskiego języka filozoficznego odegrał Bronisław Ferdynand Trentowski. Pracę nad ufilozoficznieniem naszego języka podjął również Karol Libelt. Chociaż wprowadzone przez nich rodzime terminy filozoficzne nie spotkały się
w następnych epokach z większą aprobatą i praktycznie nie były później stosowane, to samo zjawisko stanowi ciekawy fakt w dziejach myśli polskiej. Jest wyrazem swoistości naszego sposobu filozofowania w dobie romantyzmu.